De Dubbele Dans: Terugblik op de Afgelopen Markten

Wat een rollercoaster, die afgelopen weken en maanden. Ik kijk terug op een periode vol markten, creativiteit en ontmoetingen.

Eén van de hoogtepunten was zonder twijfel de drie dagen dat ik op de wintermarkt van Bazaar Du Sud in mijn thuisstad stond, van 14 tot 16 november. Het was een droom om hier voor het eerst te staan, omringd door standhouders die stuk voor stuk met zoveel liefde en aandacht hun handwerk maken. Bazaar Du Sud is zo’n markt waar duidelijk met zorg wordt geselecteerd. Een plek waar kwaliteit, originaliteit en diversiteit samenkomen. Geen herhaling van hetzelfde, maar makers met een eigen signatuur en verhaal en dat voel je.

Ik stond tussen keramisten, illustratoren, sieradenmakers en ontwerpers die werken met textiel, metaal en natuurlijke materialen. Er waren verfijnde en sculpturale sieraden, handgesmede objecten, kleding met uitgesproken boodschappen, illustraties en prints die blijven hangen, en keramiek dat je eigenlijk meteen wilt aanraken. Wat me misschien nog wel het meest raakte, was de onderlinge sfeer. Makers die bij elkaar langsliepen, interesse toonden, elkaar hielpen en elkaar echt iets gunden. Een gemeenschap, geen concurrentie.

Creatieve Liefde en Warme Ontmoetingen

De sfeer op de Bazaar Du Sud was fenomenaal. De organisatie was goed en het voelde heel fijn om deel uit te maken van zo’n divers en creatief gezelschap met originele producten. Ook het publiek was net zo veelzijdig. Mensen die bewust kiezen voor lokaal en handgemaakt, die nieuwsgierig zijn en de tijd nemen om te kijken en te praten. Ik voel me altijd thuis tussen mensen die die openheid en diversiteit uitstralen.

Het was hartverwarmend hoeveel bekenden langskwamen. Familie, vrienden, vaste klanten en zelfs iemand die er tweeënhalf uur voor onderweg was. Dat blijft bijzonder. Dat mensen speciaal langskomen om even hallo te zeggen, te kijken en te delen.

Ook de Najaarsfair op 30 november in Fletcher Kasteel Erenstein was een prachtige ervaring. Het eeuwenoude kasteel, met zijn gracht en omliggende landgoed, bood een indrukwekkend decor. De zalen waren sfeervol aangekleed en gevuld met woondecoratie, kunst, kerstartikelen en regionale lekkernijen. Alles was zorgvuldig verzorgd, wat zorgde voor een rustige, warme en inspirerende sfeer gedurende de dag.

De Verwondermarkten op 7 en 14 december bij Marnis Kwekerij in Bunde waren weer heel anders, maar minstens zo fijn. Ze vonden plaats in de loods tijdens de wintersluiting van de kwekerij en hadden een knusse, kleinschalige opzet. Er waren bijzondere ambachten te zien, er werd gedemonstreerd en het aanbod was verrassend en gevarieerd. Mocht je in het voorjaar of de zomer in de buurt zijn, dan is de kwekerij zelf een groene oase met onder andere een cottagetuin, bamboetuin en snijbloementuin. Absoluut de moeite waard om eens te bezoeken.

De Schaduwzijde van Overprikkeling

Maar ondanks al deze mooie ervaringen zijn markten voor mij ook dubbel. Als introvert neurodivergent persoon met ADHD en vermoedelijk autisme zijn zulke dagen een mix van prikkels waar ik energie van krijg en prikkels die me tegelijkertijd uitputten.

Op mijn allereerste markten werd ik bloednerveus van iedere persoon die naar me toe kwam. Vragen als wat moet ik doen, moet ik wel of niet iets zeggen en wat dan, zouden ze mijn werk mooi vinden en doe ik het wel goed genoeg speelden continu door mijn hoofd.

Oefening Baart Kunst en Overdrive

Met de tijd is dat veranderd. Markten zijn gaan wennen. Tegenwoordig schakel ik bij de eerste bezoeker al snel over naar een soort enthousiasme stand. Ik maak praatjes, grapjes, denk mee, verbind en verkoop. Op de Bazaar Du Sud ging dat zo ver dat ik collega makers spontaan blij wilde maken met foto’s van hun stands en ondertussen overal tegelijk leek te zijn. Eten, drinken, even zitten of naar het toilet gaan verdween volledig naar de achtergrond.

Dat enthousiasme kent ook een keerzijde. Tegen het einde van zo’n intensieve periode kan de rek er ineens uit zijn. Er zijn momenten waarop de gedachte aan nog een dag vol gesprekken en indrukken simpelweg te veel voelt. En toch merk ik dat zodra ik eenmaal weer op mijn plek sta, er iets in mij overschakelt en het dragen van die dag vanzelf gaat.

De week na een markt en dus ook deze week na de laatste is voor mij vaak het lastigst. Dan komt de vermoeidheid pas echt binnen en duiken er twijfels op. Dan heb ik tijd nodig om te ontprikkelen, te vertragen en weer op te laden. Ik probeer daarom steeds bewuster te leren waar mijn grenzen liggen en mezelf toestemming te geven om ook rust te nemen. In de wetenschap dat ik niet minder hoef te geven om trouw te blijven aan mezelf.

De Vreugde van de Wintercollectie

Tussen al die marktdagen door was er nog iets waar mijn hart heel blij van werd. De nieuwe wintercollectie. Het voelde bijzonder om deze voor het eerst mee te nemen naar de markten, alsof ik een nieuw hoofdstuk mocht laten zien. Nieuwe vormen, nieuwe glazuren en ideeën die langzaam hun weg hadden gevonden van mijn hoofd naar mijn handen en uiteindelijk naar de tafel.

Er waren nieuwe vazen, mokken, waxinelichthouders en kandelaren. Stukken die passen bij het seizoen. Warm, verstild en bedoeld voor donkere dagen en zacht licht. Het was mooi om te zien hoe mensen ze oppakten, draaiden, voelden en soms meteen wisten dit is er één voor mij. Dat blijft magisch.

Als laatste, bijna terloops, nam ik naar de Verwondermarkt nog een kleine verrassing mee. Hele subtiele waxinelichthouders met een klein oortje. Een eenvoudig detail, maar juist daardoor zo eigen. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten en juist daarom was de verrassing groot. Binnen één dag waren ze zo goed als meteen uitverkocht.

Dat moment gaf me vertrouwen. Het voelde als een stille bevestiging dat het volgen van mijn gevoel, het experimenteren en het blijven maken loont. Dat er ruimte is voor zachtheid, eenvoud en kleine details en dat mensen dat zien, herkennen en mee naar huis willen nemen.